kerbela kötülüğün iyiliği,haksızlığın haklılığı,ahlaksızlığın ahlakı,zalimin mazlumu yendiği yerin ve olayın adıdır

cumartesi günü tuzluçayır cem evinde Hz.Hüseyini anma günü yapılacaktır herkesin bu anmaya katılması anlamlı olacaktır hak arama lafla değil uygulama ile olur gelin sahiplendiğinizi gösterin lanet yezide ve onun gibi düşünenlere ve uygulayıcılara olsun NOT: yezit derken asla sünnü vatandaşlarımımzı kasdetmiyorum çünkü yezit ve onun gibileri her kesimden çıkabilir

Düsünceniz ne ise yasaminizda odur, yasaminizin gidisini degistirmek istiyorsaniz düsüncelerinizi degistiriniz.

İslam dinini kabul etmeleri şartı ile bu dinin sevecenliği ve hoşgörüsü kapsamında hissi davranmayı engellemiş, eski defterleri açmamak üzere kapatmış ve herkesi İslam bayrağının altında bir araya gelmeye davet etmiş, birlik ve beraberliğe hizmet etmeyi amaçlamışlardır.

Ancak burada göz önüne almamız gereken en önemli nokta, bu insanların İslamiyeti gönüllü olarak değil, Kılıç korkusu ile kabullenmeleridir.

Başka bir deyimle onların çoğunluğu İslamı kabullenmemiş, içine sindirmemiş, sadece kabul ediyor görünerek fırsat beklemeye başlamışlardır.

Bekledikleri fırsat çok değil, sadece 2 buçuk sene sonra önlerine gelmiştir. Hz. Muhammed, 8 Haziran 632de Medinede Hakka yürür. (Vefat eder). Hz. Ali dahil olmak üzere ve toplam 17 kişi Peygamberin cenaze ve defin işlemleri ile ilgilenirken, diğerleri durumdan vazife çıkarma peşine düşmüş ve Hz. Muhammedin bol sayıdaki Hadis, öneri ve özellikle Gadirhumda ki çağrısına rağmen onlar Hz. Aliyi değil, hile ve fırsatçılıkla Ebu Bekiri Halife seçmişlerdir.

Şu bir gerçektir ki eğer Hz. Ali Halife olsaydı onlara içlerinde taşıdıkları intikam duygularının fırsatlarını sunma olanağı tanımayacaktı. Mevcut koşullar Ümeyyeoğullarından (Muavinin kabilesi) her hangi birinin Halife olmasına müsait değildi. Onlar, Ebu Bekir ve onu destekleyenler ile ittifak yaparak süreç içinde kaybettikleri maddi ve manevi olanaklarını güçlendirmenin hesabını yapmış ve kısa süre sonra bu olanaklara sahip olmuşlardır.

Halife Ebu Bekir, 2 Buçuk sene sonra ölünce yerine Hattap oğlu Ömer, 10 sene sonra da Affan oğlu Osman Halife olurlar.

Halife Osman, Ebu Süfyan oğlu Muaviye ile yakın akrabadırlar. Osmanın kısa süre içinde yaptığı en önemli icraat, tüm etkili ve yetkili yerlere kendi akrabalarını yerleştirmek olmuştur. Nitekim 656 yılında Hz. Ali, Halife olduğunda, buna ilk karşı çıkan Ebu Bekirin kızı Ayşe olur. Ve hatta Ayşe, babası Ebu Bekir , Halife olduğunda onu destekleyen ve Talha ve Zübeyr denilen ileri gelenler de, Ayşenin yanında yer alırlar ve hep birlikte Hz. Aliye karşı 4 Aralık 656da, tarihe Cemel Vakası olarak geçen savaşı başlatırlar. Onlar bu savaşı kaybederler ama hemen peşinden Halife Osman zamanında Şam Valisi yapılan Muaviye derhal isyan etmiş ve tüm olanaklarını Hz. Aliye karşı kullanmıştır.

Muaviye, 26 Temmuz 657 tarihinde Fıratın sağ kıyısına yakın Rakkanın doğusunda bulunan Sıffeynde, Hz. Ali ile savaşır ve savaşı kaybeder. Ancak çeşitli hilelerle zaman kazanır ve Şamda ki yerini git gide güçlendirir.

Burada şunu açık bir şekilde görelim. İslam dinine düşman olanlar, Hz. Muhammedin Hakka yürümesinden hemen sonra, Hz. Ali ve ona yakın olan kişileri Hilafet makamından ve iktidar olanağından uzak tutmak için belli kesimlerle ittifak yapmışlardır. Bu ittifak sonucu önce Ebu Bekir, daha sonra da Ömer Halife olmuş ve İslam dininden sapmalar, yanlış uygulamalar başlamıştır.

Zaten ilk büyük ihanet Hz. Muhammedin cenazesinin ortada bırakılması ve iktidar çıkarları ile başlamıştır. Ebu Bekir , Halife olduğunda kendisini hararetle destekleyen Ömere vefa borcu karşılığı, öldüğünde yerine onun geçmesini vasiyet etmiş ve yanlışlıklar peş peşe devam etmiştir. Ebu Bekir ve hemen peşinden Ömer, kendilerinin Halife olmasını destekleyen diğer kesimlere, örneğin Ebu Süfyanın kabilesine hoş görünmek için Hz. Ali ve taraftarlarını etkisizleştirmiş, bu haksızlıklar Halife Osman döneminde doruğa çıkmıştır.

Şu halde fotoğrafı bir daha gözden geçirmekte yarar olmalı.

Örneğin Uhud savaşında Hz. Muhammed, Hz. Hamza ve Hz. Ali ile samimi taraftarlarına tarihte ender görülen bir intikam ve nefret ile saldıran, hemen peşinden kısa süre sonra  Kılıç zoru ile müslüman olanlar, kısa süre sonra bu kin ve nefretlerinden uzaklaşmış olabilirler mi?

Eğer bu soruyu samimi cevaplamak gerekirse Hayır dememiz gerekiyor.

Bu kadar derin nefret duygusunun, intikam ateşinin kısa süre sonra sönmesini, bitmesini beklemek mümkün değildir.

Şayet Mekkeliler Kılıç Zoru ile değilde samimi duygular ve bağımsız iradeleri ile İslam dinini benimsemiş olsalardı, bu mümkün olabilirdi. O zaman şöyle düşünebilirdik. Bunlar İslamiyeti benimsemeden once olan yanlışlıklardır. İslamiyeti Kabul ettikten sonra bu yanlışlıkları sürdürmeleri için bir gerekçe kalmamıştır

Ancak tarihi gerçekler bize bunun böyle olmadığını maalesef ispat ediyor.

Uhud savaşında 2 kesim karşı karşıya gelmişlerdir.

Bir tarafta başını Hz. Muhammedin çektiği İslam ordusui diğer tarafta ise başta Ebu Süfyanın başını çektiği ve çıkarlarının zedelenmesi korkusu ile savaş başlatan Mekkeliler.

Bir tarafta Hak, diğer tarafta batıl.

Bir tarafta son semavi din İslamiyet, diğer tarafta kin ve nefret dolu putperestler.

Bir tarafta inancı uğruna Muhacir olarak Medineye hicret eden mazlumlar, diğer taraftan onların geride bıraktıklarına konmasına rağmen gözleri doymayan ve sürekli onları kovalayarak savaş çıkartan zalimler.

Bir tarafta Ehl-i Beyt, diğer tarafta onların can düşmanı Mekkeliler.

Peki aradan çok değil sadece bir nesil sonra bu fotoğrafa bir daha bakalım.

Artık iktidar el değiştirmiş ve çok çeşitli haksızlıklardan sonra bir de zulümlerin ve haksızlıkların en büyüğü olan Kerbela vakası (10 Ekim 680) işlenmiştir.

Şu tarihlere ve saflaşmaya bir daha göz atalım.



? 13 Mart 624 Bedir Savaşı: Bir tarafta Hz. Muhammed, diğer tarafta Ebu Süfyan,
? 25 Mart 625 Uhud Savaşı: Bir tarafta Hz. Muhammed, diğer tarafta Ebu Süfyan,
? 627 da Hendek Savaşı: Bir tarafta Hz. Muhammed, diğer tarafta Ebu Süfyan,
? 26 Temmuz 657 Sıffeyn Savaşı: Bir tarafta Hz. Ali, diğer tarafta Muaviye. Bu savaşın taraflarından biri olan Hz. Ali, Hz. Muhammedin amcası oğlu, eniştesi, musahibi ve her şeyi. Muaviye ise Uhud savaşında Hz. Muhammed ile savaşan Ebu Süfyanın oğlu.
? 25 Mart 670 tarihinde Hz. İmam Hasan hanımı tarafından, Muaviyenin isteği ile zehirletilerek şehit ediler. Bir tarafta Hz. Hasan ve taraftarları, diğer tarafta ise Muaviye ve taraftarları. Hz. Hasan, Hz. Alinin oğlu, Muaviye ise Ebu Süfyanın oğlu.
? 10 Ekim 680 Kerbela vakası: Bir tarafta Hz. Hüseyin ve taraftarları, diğer tarafta Yezid ve taraftarları. Hz. Hüseyin, Hz. Muhammedin torunu, Yezid ise Ebu Süfyanın torunu. Her ikisinin dedeleri Bedirde, Uhudda ve Hendekte, babaları Sıffeynde savaşmışlar.
Bir de şöyle bir açıdan bakalım.


? Hz. Hüseyinin dedesi Bedirde, Uhudda ve Hendekte Hakkı, Yezidin dedesi Bedirde, Uhudda ve Hendekte Batılı temsil etmiş.
? Hz. Hüseyinin dedesi Bedirde, Uhudda ve Hendekte savunma hattında, Yezidin dedesi Bedirde, Uhudda ve Hendekte saldırgan.
? Hz. Hüseyinin dedesi Mekkeden göç eden, Yezidin dedesi göç ettiren.
? Hz. Hüseyinin dedesi Mekkeyi feth edince herkesi af eden, Yezidin dedesi ise intikam hırsı ile hanımını dahi kölesine teklif ettirebilen.
? Hz. Hüseyinin dedesi inandığı Hakk dini için her şeyini feda edebilen, Medineye Hicret eden, Yezidin dedesi Mekke feth edilince inancını terk edip kılıç korkusu ile müslüman olan.
? Hz. Hüseyinin dedesi mazlumun temsilcisi, Yezidin dedesi zalimin öncüsü.
? Hz. Hüseyinin dedesi doğrudan yana, Yezidin dedesi yanlıştan yana.
? Hz. Hüseyinin dedesi adil, Yezidin dedesi fırsatçı.
? Hz. Hüseyinin dedesi yoksulun umudu, Yezidin dedesi sömürücünün umudu.
? Hz. Hüseyinin dedesi insanlara eşitlik vaad ediyor, Yezidin dedesi kız çocuklarını diri diri toprağa gömen anlayışın temsilcileri.
? Hz. Hüseyinin dedesi birleştirici, Yezidin dedesi bölücü ve nifak koyucu.

Şimdi bu gerçekler ışığında tabloya bir daha bakalım. İktidar artık Hz. Muhammedin mirasçılarının ve taraftarlarının elinde değil, Ebu Süfyanın mirasçılarının ve taraftarlarının eline geçmiş. İktidar tümü ile el değiştirmiş. İmamları zehirlettiren, onlarla savaşan, hatta Kerbela vakası gibi tarihte örneği az görülen bir zulmü gerçekleştirebilen iktiadarın zulmü ve ha ksızlıkları bununla sınırlı kalabilir mi?

Zaten tarihe baktığımızda neredeyse tüm Hz. Muhammedin mirasçıları olan 12 İmamlardan, 10 kişisinin şehit edimeleri bize gerçeği net bir şekilde gösteriyor.

Şu bir gerçektir ki bu anlayış iktidara tam olarak oturduktan sonra Hz. Muhammedin İslam anlayışını tasviye etmiş, İslamiyet adına çoğu İslam öncesi putperestlerin uygulamalarını İslam adına geri getirmiş ve oturtmuştur.

Bu gün adına İslam denilen bazı uygulamalar, kapkara bir cehaleti, koyu bir şekilciliği, sevgi yerine korkuyu sunan, tahrif edilmiş, içi boşaltılmış, yalanların ve yanlışların Allahın emri adı altında gösterilen anlayışlar bütünlüğüdür. Daha doğrusu egemen kılınan anlayış budur.

İslamiyet, Medine Vesikasında tutanak altına alınan Rıza Şehri barışıdır.

Hoş görüdür.

Sevgidir.

Dayanışmadır.

Tasavvuftur.

Bir yığın güzelliklerin ve bütünlüklerin çekim merkezidir.

İslam dini, insanı var eden ve erdemlerle donatan bir inanç sisteminin bütünüdür.

Ancak Hz. Muhammedin Hakka yürümesi sonrası git gide İslamdan uzaklaşılması ve en sonunda Ümeyyeoğullarının iktidarı almaları ile başlayan Emeviler döneminde İslam adı altında yeniden dizayn edilen İslam, Hz. Muhammedin sunduğu ve Hz. Alinin de savunduğu İslam değildir.

Hz. Ali için Efendim, Hz. Ali bu İslam için savaştı deyimi doğru bir tespit değildir. Tesbit objektif değildir. Gerçekçi hiç değildir. Bu söylem ile biz mevcut Sünnü İslam anlayışının tümden Ebu Süfyan ve soyunun getirdikleridir demek istemiyoruz. İktiadarı ele alan Emevilerin İslama ciddi bir şekilde zarar verdiklerini ve yeniden yapılandırdıklarını vurgulamak istiyoruz.

Hz. Alinin nasıl bir İslam için çırpındığı? onun güzel sözleri içinde rahatlıkla görülebilir. Hz. Alinin tanıtmaya ve anlatmaya çabaladığı İslam ile adına İslam denilen bugünkü uygulamalar aynı uygulamalar değildir.

Hz. Muhammed ve Hz. Alinin İslamı diğer semavi dinlerin de devamı olan İslamdır. Aleviler Biz Kalü Beladan (ezelden) bu yana var olan diğer dinlerin güzelliklerinin devamıyız derken buna Kurani Kerim den de kaynak gösterirler. De ki; Allaha, bize indirilen kitaba; İbrahime İsmaile, İshaka, Yakuba ve torunlarına indirilen ilahi mesajlara; Musaya, İsaya ne diğer peygamberlere Rabbleri tarafından verilenlere inandık; onlar arasında ayırım yapmayız, biz Ona teslim olmuşuz, (Ali İmran: 85)

Alevilik içinde diğer semavi dinlerle örtüşen bazı inançların varlığının nedeni de budur. Allah bir olduğuna göre, onun insanlara gönderdiği elçiler, kitaplar ve sunduğu veriler değişen koşullar ve istisnalar hariç bir birinin devamıdır.

Hz. Ali diğer dinlerin devamı olan da bir İslamın Veliyullahı, Halifesi, Ulusu, lideri, bilgesi ve kudsiyetidir. Bundan dolayıdır ki Hz. Muhammedin ve Hz. Alinin Rıza Kenti uygulaması, ve onun Valilere gönderdiği mektuplarda yaptığı tesbitler, Hutbelerinde değindiği özellikler, batılı ülkelere veri olup yüzyıllar sonra ancak İnsan Hakları Evrensel Beyennamesine (1948 yılında) dönüşebiliyor. Bu bile onun büyüklüğü için bir fikir vebilir.

.

Mevlana Hazretleri: "Benim için ağlamayın, yas tutmayın" diyor. Evet, Mevlana böyle diyor ama, şu içersinde bulunduğumuz ay, "Mah-ı Muharrem" ayıdır ve muharrem ayı, yüreği Ehl-i Beyt sevgisiyle yanan her Müslüman için bir matem günüdür. Bu günlerde içi Ehl-i beyt sevgisiyle dopdolu olan her Müslüman'ın, mahzun olduğu ve matemlerinin tazelendği günlerdir. Çünkü, bugünler: "Hz. Muhammed'in öperek, koklayarak, sevdiği ve omzunda taşıdığı sevgili torunu, Hazret-i İmam Hüseyin'in "Kerbelâ" denilen yerde, iktidar hırsıyla içi kararmış olan Muaviye'nin oğlu Yezid tarafından aile efradı ve yakın dostlarıyla birlikte şehit edildiği günlerdir.

Hz. İmam Hüseyin, mini mini yavrusu Ali Asgar, kucağında olduğu halde, savaş meydanına girdi ve düşman saflarının karşısında durup: "Ey Küfeliler! Beni buraya sizler çağırmadınız mı? Davet edenler sizler değil misiniz? Beni tanımıyor musunuz? Ben kimim Hz. Fatıma'ımn oğlu, âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber'inizin torunu değil miyim? Herhangi birinize benden bir zarar geldi de bunun intikamını mı alıyorsunuz? Hiç olmazsa şu kuca-ğımdaki yavruya acıyın ve ona bir yudum su verin" dedi.

O vakit karşı tarafın cevabı, bir ok
atarak, o mini mini yavruyu oklamak oldu. Elindeki yavruyu çadırlara getirip, Ehl-i Beyt kadınlarına teslim eden İmam Hüseyin, derhal kılıcım çekti ve düşman safîanna saldırıp, onlarla vuruşmaya başladı, her vurduğunu yere seriyordu.
Tam bu sırada gaipten bir ses: "Ey sevgilimin sevgilisi Hüseyin! Ben senden yiğitlik değil, şehadet bekliyorum. Sen ise yiğitlik göstermeye kalktın" diye sesleniyordu.


Bu hitabı duyan İmam Hüseyin, savaşmaktan vazgeçince, düşman askeri derhal etrafım sardı, mızrak ve kılıç darbeleriyle onu atından yere düşürdüler ve kâfirin biri göğsüne basıp boğazını kesmeye kalktı. O vakit imam Hüseyin hâl diliyle şunları söylüyordu:

Basma zalim sineme Hakk-ı ilahi ândadır
Kalp derler adına Hakk cilvegahı ândadır
Boş mu sandın, padişahlar padişahı ândadır
Derim derim bir yudum su ver.
Düştü Hüseyin atından sahray 'yi Kerbelâ 'ya
Cibril git haber ver, Sultan-ı Enbiya'ya.

Evet sevgili dostlar! İmam Hüseyin de aynı Mevlana Hazretleri gibi, bir an evvel segilisine, daha doğrusu sevgililerine kavuşmayı arzuluyordu. Önce, "Ben sizi kendi öz cevherimden yarattım" dediği Tanrı'ya, daha sonra da Cenab-ı Allah'ın: "Ben seni âlemlere rahmet olarak gönderdim" dediği dedesi Muhammed Mustafa'ya, Tanrı'nm Arslanı babası Aliyy'el Murteza'ya, cennet seyyidesi annesi Fatıma'tüz Zehra'ya, ağabeyi imam Hasan'ül Mücdeba'ya ve diğer yakınlarına kavuşacağı için, bir an evvel vuslatı arzuluyordu.

İmam Hüseym, tüm bu olacakları zaten biliyordu. Çünkü İmam Hüseyin, Küfelilerin pek çok mektup göndererek, davet ettikleri Küfe'ye, gidip gitmeme hususunda karar verme arifesinde iken, Cenab-ı Allah'ın kelamı olan Kur'an'ı, eline alıp nasıl hareket etmesi gerektiğini belirlemek üzere çıkan surenin bir ayetini belirledi ve rastgele açtı.

Belirlediği ayette: "Küllü nefsin zaikat'ül mevt..." Mealen: "Her canlı ölümü
tadacaktır" deniyordu. Bu ayeti okuyan İmam Hüseyin,: "Büyük Allah ve O'nun Peygamber'i doğru söylemiş, çıkan ayet, bunu doğruluyor" diyerek Küfe'ye gitmek için kesin kararını verdi. Sonra da olanlar oldu.

İmam Hüseyin, dünya saltanatına meyletmeyerek ve zalimlerin önünde eğilmeyerek, taşıdığı asil kanını, Allah yolunda akıttı ve zalimin önünde aman dilemeyerek, gelecek nesillere bir ibret dersi verdi. Hz. İmam Hüseyin, bu asil davranışı ile dedesi Muhammed Mustafa'nın ve babası Aliyy'el Murteza'nm yakmış oldukları meşalenin, günümüze dek hiç sönmeden gelmesini sağlamıştır.
Eğer bizler, her yıl onun matemini tutuyorsak; onun ölümü dahi göze alıp Allah'ın rızasına boyun eğmiş olmasından ve aynı zamanda kıyamet gününe kadar bizlerin Hz. Peygamber ve Ehl-i Beyti'nin sevgi ve muhabbetiyle yaşamamıza vesile olmasındandır.


KERBELA'DA UÇAN DERTLİ TURNALAR
Kerbela'da uçan dertli turnalar
Bakın Hüseyin'e yarelendı mi?
Zalim Yezidlerin kanlı eliyle
Mübarek bedeni parelendi mi?

Hüseyin'e değdikçe hançerler oklar
Arşa direk oldu ahu firkatlar
Perişan oldu mu Masum-u Paklar
Evlad-ı Aliler zarlendi mi?

Derviş Kemal der ki unutma dünü
Canlar Kerbela'ya çevirmiş yönü
Muharrem, ayında aşure günü
Muhammed ümmeti karelendi mi?

http://www.youtube.com/watch?v=L5ipcSilNBY

1998 köyyy

Kalp krizinde göğüs orta kısmında sıkıştırıcı vasıfta, çok şiddetli bir göğüs ağrısı olması çoğunlukla beklenir ama ağrı her zaman göğüste olmayabilir. Ağrı, bazen mide bölgesinde, bazen sol kolda, bazen boyunda veya çenede hissedilebilir.
Özellikle yaşlı hastalarda ağrının bu gibi yerlerde olma sıklığı daha fazladır. Özellikle şeker hastalarında ise kalp krizlerine bağlı ağrı hiç olmayabilir (sessiz miyokard infarktüsü)

Fındık, ceviz ve badem kolesterolü düşürür. Her gün 1 avuç yenmeli.
Yanlış: Fındık, ceviz, badem gibi yağlı tohumlar kalp sağlığı açısından değerli yağ asitlerine sahip olduğundan beslenmede yer verilmeli. Ancak yağlı tohumların yağ içeriğinin yüksek olması nedeniyle fazla miktarlarda tüketilmesi kan kolesterol oranını düşürmüyor, aksine yüksek kalori nedeniyle kilo üzerine oldukça olumsuz etkileri oluyor. Mutlaka yenilecekse günlük 6-8 adet fındık veya 2 adet ceviz yeterli. Kaldı ki kolesterol oranı sağlığınızı tehdit edecek boyutlarda ise doktorunuz kolesterolünüzü çok daha etkin bir şekilde düşürecek ilaçlar verecektir. Kolesterol ilaçları hakkında bazı ön yargılarınız mı var? O zaman lütfen tıklayın.
100 gr: Kalori Yağ (gr)
Ay çekirdeği 524 36
Badem (iç) 640 54
Ceviz (iç) 690 64
Fındık (iç) 656 61
Fıstık (iç-kavrulmuş) 629 49
Şam fıstığı (iç) 638 54
Görüldüğü gibi kuruyemişlerin kalorisi ve içerdiği yağ oranları oldukça yüksek. Bu değerleri, aşağıda örnek olarak verdiğim besinlerin kalorisi ve yağ içerikleri ile karşılaştırdığımızda durumu daha iyi anlayacağız:
100 gr: Kalori Yağ (gr)
Domates 21 0.2
Tavuk (göğüs) 99 0.9
Somon balığı 80 0.8
Palamut balığı 168 7.3
Bonfile (dana) 95 1.4
Karaciğer (dana) 124 4.0
Zeytinyağı kolesterolü düşürdüğü için sınırsız olarak tüketilmesinde sakınca yoktur.
Yanlış: Günlük alınan enerjinin yüzde 25-30’ u yağlardan gelmeli. Bu yağların da yaklaşık yüzde 7-10‘u doymuş, yüzde 10’u tekli doymamış, yüzde 10-15‘i çoklu doymamış yağ asitlerinden karşılanmalı. Zeytinyağı tekli doymamış yağ asiti olduğu için mutlaka diyette yer verilmeli fakat çoklu doymamış yağ asitlerini unutmamak kaydıyla!

Süt, yoğurt ve peynir gibi hayvansal kaynaklı besinler hiç tüketilmemeli.
Yanlış: Süt ve süt ürünleri sağlık açısından diğer besin gruplarından farklı olarak tüm besin öğelerini içeriyor. Bu sebeple doymuş yağ oranı yüksek bu besinlere mutlaka günlük beslenmede sınırlı olarak yer verilmeli. Bu besinlerdeki görünmeyen doymuş yağları azaltmak için süt, peynir ve yoğurdu az yağlı veya yağsız olarak tercih edilmeli.
Kırmızı et kesinlikle yenmemeli, beyaz et istenildiği kadar tüketilmeli.
Yanlış: Tavuk ve balık da kırmızı et gibi hayvansal gıdalar kapsamına giriyor. Bu grup besinler belirli miktarlarda kolesterol içeriyorlar. Bu nedenle hiç bir hayvansal besin sınırsız yenilemez. Önemli olan bu besinlerin yenilme sıklığı ve miktarı. Yağsız kırmızı et haftada 1-2 kez olmak üzere ortalama 100 gr kadar tüketilmeli.
Yumurta kesinlikle tüketilmemeli.
Yanlış: Bir büyük yumurta 300 mg kolesterol içeriyor. Haftada 1-2 kez haşlanmış yumurtanın yenmesi yararlı kabul ediliyor. Yumurtayı haşlanmış, yağsız tavada omlet veya bol sebzeli menemen şeklinde tercih edilebilir.
Kırmızı şarap kolesterolü düşürür, her gün 1 kadeh içmeli.
Yanlış: Kırmızı şarap, içeriğinde bulunan flavonoidler sayesinde, iyi kolesterol olarak bilinen HDL’nin artmasında olumlu etkiye sahip. Fakat bu yararlı madde sadece kırmızı şarapta değil bir çok besinde bulunuyor. 750 ml kırmızı şarabın içeriğinde bulunan flavonoid, 50 gr soğan veya 375 ml siyah çayda da mevcut. Bu bilgiler ışığında şunu söylemek mümkün: Eğer hasta alkol kullanmıyorlarsa başlamamalı ancak sosyal olarak alkol alan kişiler haftada 1 kez 1-2 kadeh kırmızı şarap tercih edebilir.
Posa yararsızdır, yiyeceklerle alınmasının yararı yoktur.
Yanlış: Posa, safra kesesi salgısı olan safra asitlerinin emilimini engelleyerek karaciğerde kolesterol sentezi için gerekli öncü maddelerin konsantrasyonunu azaltır. Yulaf, arpa, pirinç kabuğu gibi kaynaklarda bulunan posa, karaciğerde kolesterol sentezini engelleyerek kan kolesterolünü düşürmede etkili. Kolesterol düşürücü diyet uygulanırken dikkat edilmesi gereken önemli nokta, posalı besinlerin artırılması.
Beyaz ekmek daha sağlıklıdır.
Yanlış: Beyaz ekmek yerine kepekli, çavdar veya yulaf ekmeği tercih etmeli, pirinç pilavı yerine bulgur pilavını tercih etmeli, aynı zamanda protein içeriği yüksek kuru baklagillere beslenmemizde haftada 2-3 kez yer vermeliyiz.
Meyve suları da meyvenin kendisi kadar yararlıdır.
Yanlış: Kabukları ile yenebilen meyveleri kabuğuyla birlikte tüketmeli, meyve suları yerine meyvenin kendisi yenmeli.

İlk olarak;
• Bırakmak için nedenleriniz neler? Nedenler herkes için her zaman vardır; bu nedenleri hiç unutmayın, her sigara içtiğinizde hep aklınızda olsun.
• Sigarayı hangi koşullarda ve durumlarda ve niçin içtiğinizi, sigara içmeyi tetikleyen olayları düşünün. Bunları bilmek bırakmanızı kolaylaştıracaktır.
• Sigara esas olarak psişik bağımlılık yapar. Sigarayı içerken yaptığınız hareketler; cebinizden çıkarmanız, ağzınıza tutturmanız, yakmanız, çakmak veya kibriti söndürme şekliniz, onu elinizde tutuşunuz, yıllardır yaptığınız ve nerdeyse tören haline gelmiş hareketlerdir. Kolay bırakmanızın karşısında, yıllardır uyguladığınız bu alışkanlıklar dikilir.
• Sigarayı bırakmanız gerektiğini devamlı kendinize telkin edin. Onlarca, yüzlerce, binlerce kere… Çünkü asıl gerçek sigaranın sizi nasıl rahatlattığı değil, yukarıda yazılı olanlardır.
• Bunları yaptığınız takdirde günün birinde sigarayı artık içerken eskisi gibi zevk almadığınızı görecek hatta nefret ederek içtiğinizi fark edeceksiniz. Bu noktaya kadar geldiyseniz size yürekten tebrikler… Esas zor kısmı aslında başardınız.
• İşte bu noktada sigarayı bırakmak için bir tarih saptayalım. Bu 1 hafta sonra da olabilir, bir ay sonraki bir tarih de. Önümüzdeki özel bir gün de olabilir.

Unutmayın!! Alışkanlıklardan vazgeçmek zordur, ancak asla imkansız değildir.
Bundan sonraki günlerde saptadığımız tarihte sigarayı kesinlikle bırakacağımıza kendimizi inandıralım. Saptadığımız tarih gelince son sigarayı da içtikten sonra onu sonsuza kadar terk edelim.
Unutmayın işin özü; sigarayı bırakacağımıza İNANMAK ve buna kendimizi ŞARTLAMAKTIR.
Her gün, sigarayı elinize aldığınız her an, şunları aklınızdan çıkarmayın ve kendi kendinize tekrar edin;
• Sigara benim ve hatta sevdiklerimin kesinlikle düşmanıdır,
• Her içtiğim sigara beni daha sağlıksız yapıyor,
• Her içtiğim sigara, eğer varsa kalp damar ve akciğer hastalıklarımın iyileşmesini güçleştirecek ve ilerlemesini hızlandıracak, eğer bu hastalıklarım yoksa bu hastalıklara yakalanma riskimi çok artıracaktır,
• Sigara içtiğim sürece hem daha az, hem de daha sağlıksız yaşayacağım,
• Hiçbir zaman sigarayı bırakmak için geç değildir. Ne kadar erken bırakırsam o kadar kaliteli ve uzun yaşarım.
• Sigara şimdiye kadar kimseye dost olmamıştır ve neden olduğu zararlar çok uzun bir süredir gayet iyi bilinmektedir. Amerika’yı yeniden keşfetmeme gerek yok.

ALEVİLER MİLİYETÇİLİĞİN NERESİNDE
O yücelikte ben , biz veya sen yoktur.
Ben , biz sen ve o hep biriz. Hallaç
ULUS VE ULUSÇULUK müslüm doğan İnsanlığın sınıfsal ayrım yaşamadığı dönemlerde insan toplulukları klanlar ve kabileler şeklinde biçimlenmişlerdi. Antropoloji, etnografya ve kazıbilimi alanlarında elde edilen bilgiler ışığında, klan yada gen örgütlenmesi, günümüz insan türünün ilk kez ortaya çıktığı paleolitik dönemlerden kurulup, insanların sürüler halinde yaşamına son vermiştir. Klan, sınıflı toplumdan önceki yaşam döneminde yaşayan, ortak kökene, dile geleneklere, inançlara ve gerek günlük yaşamaları gerekse kültürleri açısından ortak özelliklere sahip ilk üretken, toplumsal ve etnik bir grup, faaliyetlerinin tümünün yürütülmesinde üretim ilişkilerinin yanı sıra kan bağlarının da önde gelen bir rol oynadığı bir gurup olarak tanımlanabilir. Klan ortak yerleşim ve av alanlarına sahip olması ile de ayrı bir nitelik kazanmaktadır. Klanın ekonomik temeli ilkel ortak mülkiyetti. Klanı oluşturan insan grubu ekonomik faaliyetlerinin tümü ortak üretim ve eşit paylaşmaya dayandırmaktaydı. Ekonomik faaliyetlerin değişip gelişmesi gruplar üzerindeki farklılaşması da gen toplumunun örgütsel biçimlerinin değişimine yol açmıştır. Kabile ise birkaç yüz ya da birkaç bin insandan oluşan klandan büyük topluluklar olarak ifade edilebilir. Çok gelişmiş kabileler birden fazla klanı içerisinde barındırması nedeniyle de bir toplumsal mülkiyet biçimi olarak yeni bir üretim tarzı yaratır. Kabilelerin üretimdeki alanlarının çeşitli olması nedeniyle farklı yönetim ve organlara ihtiyaç duyulmuştur.(Kabile reisleri, komutanlar, kabile meclisi v.b) Bu dönem yani ilkel komünal toplum aşamasında toplulukların her biri karekteristik biçimlerde varlıklarını binlerce yıl sürdürmüşlerdir. Ortak ekonomik faaliyetler ve kültürün gelişmesinden elverişli süreç olan ilkel dönemde dilin gelişmesi ve yetkinleşmesi gerçekleşmiştir. Önemli toplumsal ilişkiler nedeniyle klan-kabile örgütlenmesi özünde taşıdığı çelişkilerin derileşmesi ile mevcut toplulukların yerini başka toplulukların almasına zemin hazırlamıştır. Bu değişim ve gelişim süreci aile denen yapı egemen olmaya başlamıştır. Bunun da anlamı akraba evliliklerinin sona erdiği kan bağı ilişkileri, ortak etnik ilişkilerden ayrılması demektir. Tarım alanındaki gelişme, hayvancılık ve bunlar ile el zanaatlar arasında işbölümünün doğması, değişim (trampa) birikim eşit olmayan yeni ilişkilerin ortaya çıkması, klan-kabile toplumunun da sonunu hazırlamıştır. Yeni toplumsal gelişmenin sonucunda artık kan bağını esas almayan fakat ekonomik faaliyet ilişkisinden doğan ticaret ilişkileriyle kaynaşan toprak bağları temelindeki yeni topluluğa milliyet adı verilmiştir. Milliyet, Sınıfsal karakterli üretim ilişkileri temelinde ahlaksal değerlerinde ve geleneklerinde yansıyan dil birliği, din ve manevi birlik, ortak kültürel özellikler ve ortak yaşam tarzıyla bağlanmış insanlardan oluşan bir topluluk biçimidir. Feodalizmin dağılma süreci ile birlikte kapitalizmin egemenliğiyle birlikte milliyetler uluslaşma süreci yaşamış, bazı milliyetlerde birleriyle ilişkili diğer milliyetlerle birlikte bir ulus halinde kaynaşmaları şeklinde süreçlerini tamamlamışlardır. Sonuç olarak Ulus ortak bir dille, ortak bir toprakla, ekonomik yaşam ortaklığıyla ve söz konusu halkın kültürünü diğer halkların kültüründen ayırt eden sosyal psikolojik bazı özellikleriyle birbirine bağlanmış istikrarlı bir insan topluluğudur. . ULUSÇULUK VE MİLLİYETÇİLİK Anamalcı düzenlerde ulusal düzeydeki ilişkilerin tümü ulusların manevi yaşam alanlarında çok önemli rol oynamaktadır. Ulusal bazda geliştirilen ya da ele alınan her faaliyet ideolojik yaşamda toplumda çatışmaya neden olmaktadır. Bu çatışmada eğilimler ulusal çıkar temelinde ulusa bakış farklılaşması ile iki farklı politikaya işaret etmektedir. Birinci eğilim sınıf temelinde yaklaşım olup sınıf egemenliğini (işçi sınıfının) esas alan halklara eşit yaklaşımı sunan ezilen ve mazlum ulus yanında yer alan ve kısaca Enternasyonalizm olarak tanımlanmaktadır. Diğer bir ikinci eğilim ise; ulusal çıkarları esas alan ve abartan diğer tüm toplumsal çıkarları ulusal çıkarlara uydurmaya çalışan, tutucu toplumsal ilişkilerin devamından yana olan, birlikte yaşadığı uluslar dahil diğer ulusların ve milliyetlerin çıkarlarını özgün yapılarını küçümseyen onları aşağılık ve değersiz sayan karşılaştırma durumunda kendi halkını diğer halklarda yüce gören ve sonuçta şovenizme ulaşan bir burjuva ideolojisi olarak tanımlanabilir. (Bu tanımlamaya en uygun örnek Türkiyede yaşanmaktadır. Halkları küçük görme, onların yaşam alanlarına saldırı, linç politikaları geçmiş tarihi süreçlerdeki katliamlar sıralanabilir. Ancak yakın süreçte Bilecik, Trabzon vb. illerdeki linç girişimi son derece tehlikeli ve halkları birbirine boğazlatma senaryolarının bir parçası olarak görülmelidir.) Kürtlerin birleşememeleri hakkındaki sebep ve rivayet şöyledir. Hz. Muhammed (A.S) peygamberlik sedası dünyaya yayılınca yeryüzündeki padişahlar tarafından peygamberin yanına ve ona itaat kasdıyla elçiler gönderildiği sırada, Türkistanın büyük sultanı Oğuz Han tarafından dahi Kürt ayanından, şeytan suratlı, çirkin çehreli Büğduz Amen adında birisi elçi sıfatıyla Medineye gönderilmişti. Bu elçi Peygamberin huzuruna gelince, Hazreti Peygamber, onun çirkinliği mahiyetinden nefret duyarak aşiret ve kabilesini sormuşlar o da Kürt taifesindenim demiştir. Bunun üzerine Hazreti Peygamber şöyle buyurmuştur: Cenabı Allah bunları ittifak hususunda muvaffak etmemiş, aksi taktirde dünyadaki insanlar bunların elinde mahvolurlar. şeklindeki uydurmalar halkların gelişmesi ve birbirleri ile olan ilişkilerini zora sokmuştur. Milliyetçilik halklar arasında geniş bağ kurulmasına karşı olan ancak etnik olarak birbirine yakın halklarla ilişki kurmaktan yana bir anlayışı benimsemektedir. (Yalnızca Türki uluslarla ilişkileri savunma, bir başka örnekte Türk-İslam sentezcilerinin konuyu biraz daha genişleterek Müslüman devletlerle münasebetlerin geliştirilmesi vb.) Milliyetçiliğin ulaştığı ve en istenmeyen düzeyinde yani şovenizm sürecinde; Halkların küçümsenmesi, Kürtler &bir cin topluluğudur  vb. bilim dışı söylevler, kör bir nefrete dönüşmesi sonucu diğer halkın tümden yok edilme sürecine kadar varabilir. Özelikle şovenizmin ırkçılığa dönüştüğü coğrafyalarda halkların nasıl boğazlandığına tarih çok kez şahit olmuştur. Türküm diyen her insanı Türk tanımaktan, yalnız Türklüğe ihaneti görülenler varsa, cezalandırılmaktan başka yol yoktur. diyen bir anlayışın (Ermeni Katliamı ) yenidünya dengelerinde yeri yoktur. Esas olarak ırksal farklılıklar insan organizmasında oluşan fizyolojik süreçlerde hiçbir asli rol oynamayan biyolojik farklılıklardır. Bunların, beyin yapısına ya da insanların düşünme ve hissetme yeteneklerine hiçbir etkileri yoktur. Dünyadaki tüm dinler ulus üstünlüğünü ret etmişlerdir. Ülkemizde Ulusçuluk ve Milliyetçilik kavramları çoğu kez birbirlerinin yerine konmaya çalışılmaktadır. Esas olarak ulusal olan anamalcı sistemin tüm etnik toplulukları arasındaki ilişkileri tümüyle kapsar. Türkiyede Türk milliyetçiliğinin felsefi temelini atan Kürt Ziya Gökalp bu teoriye Osmanlılara göre, ulus, Osmanlı imparatorluğunda bulunan bütün uyrukları içine alır. Oysa bir imparatorluğun bütün uyruklarını bir tek ulus saymak, büyük bir yanılgıdır; çünkü, bu karışımın içinde bağımsız kültürleri olan türlü uluslar vardır diyerek karşı çıkmıştır.( Kemalizmin ulus kavramı bir ulusun egemenliğine dayalı olduğu kuşkusuz tartışmasız bir gerçekliktir.) Kemalizm ulusçuluğu neyi öngörüyor bu konuya kısaca bakmak gerekirse;  Ulus-devlet denilen şey de sonuçta, özgürlükler, haklar ve yükümlülükler üzerinden bir toplumun devlete sadakatidir. Her ulus-devlet kendisine tabi yurttaşlar ister. İtaatkar, ulus-devletin ideolojisini onaylayarak mutedil yaşayan, farklı olmak istemeyen, ortalama, vasat, sadık yurttaşlardır bunlar. Bunun dışındaki her şey ulus-devletin tepkisini çeker. Bu memleket tarihte Türktü ,o halde Türktür ve ebediyen Türk olarak yaşayacaktır.diyen Mustafa Kemalin Milliyetçiliği  Türk milliyetçiliği belli bir etnisiteyi temel almaz. Ancak yaşamın her alanında başta Türkçenin esas dil olmak üzere eğitim kültür ve bilim dili olarak seçilmesi, diğer halklar üzerindeki egemen ulus baskısı, bu projenin hiç de masum olmadığını ortaya çıkarmaktadır. Dünya da hiçbir ulus bu ideoloji kadar egemen ulus psikolojisine sahip olmamıştır. Ne mutlu Türküm diyene sözü Türk milliyetçiliğinin ulaştığı düzeydir. Türk milliyetçiliğinin, yani bir başka deyişle Kemalizm kapalı milliyetçilik modeli ile de ayrıca halkları bir dönemde olsa ulusal ve etnik taleplerini erteletmeyi başarmıştır. Bunu nedeni ise Kemalizmin Türk ulusunu kutsasa da, Türk olabilmenin şartı olarak Türk etnisitesinden gelmeyi aramayan özelliğidir. Batı uygarlığını kendisine yön olarak tayin eden bu milliyetçiliğe göre, Türkiye resmi sınırları içinde hangi etnik kökenden olursa olsun, herkes Türk kabul edilir. Bu temel esasa göre oluşturulan hukuk ve anayasal bir ulus egemenliğine dayalı homojenliğe doğru halklar üzerindeki asimilasyon projelerini kurumları ile birlikte günümüze kadar sürdürmüştür. Kemalizme yada ırkçı Türk milliyetçiliğine göre; herkes Türk ya da Türkçü olmak zorundadır. Türkiyedeki Türk soyundan olmayanlar Türkçü değillerse, Türk milliyetçilerine göre; bölücü, hain, karşıt milliyetçilerdirler. Onlara göre vatandaşlık, Türklük ya da Türkçülük ile kaimdir. Vatandaşlığın kriteri; Türklük ya da Türkçülük ile sınırlıdır. Ulus-devlet denilen şey de sonuçta, özgürlükler, haklar ve yükümlülükler üzerinden bir toplumun devlete sadakatidir. Her ulus-devlet kendisine tabi yurttaşlar ister. İtaatkar, ulus-devletin ideolojisini onaylayarak mutedil yaşayan, farklı olmak istemeyen, ortalama, vasat, sadık yurttaşlardır bunlar. Bunun dışındaki her şey ulus-devletin tepkisini çeker. yaklaşımı halkların istemlerinin ne kadar zor süreçlerden geçtiği ve geçeceğini en iyi anlatan resmi görüştür. Bu anlayışından dolayı da, toplumdaki farklılıkların isteklerinin, egemen Türk milliyetçiliğini tahrik etmekte olduğunu ileri sürülmekte, egemen olan, ezen, zulmeden, hak, hukuk tanımayan ırkçı şoven Türk milliyetçiliğinin karşısında, sus-pus olunmalı, ona herkes boyun eğmeli, kaderine razı olmalı!.. Böyle olmazsa, farklılıklar kendi kimlikleri ile ilgili talepler ileri sürerlerse, esas oğlan rahatsız olur, canı sıkılır, en sonunda da ayranı kabarır, sokaklara dökülür, ezer geçer!.. Bu saldırganlığın da sırtı sıvazlanır, neden bu saldırganların canlarını sıktılar diye, Kürtden, Ermeniden, Aleviden, Yezididen hesap sorulur!...(Maraş ,Çorum,Sivas olayları Türk milliyetçisi olarak övünç duyanlar tarafından organize edilerek hayata geçirilmiş olaylardır.) Cumhuriyetin kuruluşundan beri süren ırkçı ve gerekli olmayan hassasiyetler Türkiyeye çok acı örnekler yaşatmıştır. (Maraş katliamı Milliyetçiliğin pompalanması sonucu nasıl bir felakete ulaştığına ilişkin bulunmaz bir örnektir.Milliyetçiliğin devlet tarafından nasıl organize edildiği ve harekete geçtiğine ilişkin olarak başka bir örnek : Dönemin bölge sıkıyönetim komutanı Tuğgenaral Tayyar Aygur Maraş katliamı bir nolu sanığı Ökkeş Kengerle görüşmesinde ; Oğlum ,bu hadiseler sizin boyunuzu aşar ,bunu bizde biliyoruz .Soldan her şey elimizde .Silahlar mermiler ,dökümanlar&Hepsini yakaldık.Hatta Ermeni Garbis adında birinin olduğunu tespit ettik.Eğer bu şahı ölenler arasında değilse ,yakında bir vilayetin daha başını yakabilir.İnşallah ölen yedi sünnetsizden birisi budur.) Ruhi şekillenmesi bölünme ve Komünizm karşıtı ideoloji ile şekillenen Türk milliyetçiliği her defasında bir bahane bularak, özgürlüklerin, hakların, demokratikleşmenin önünü kesmiştir. Kışkırtılan ırkçı şoven milliyetçilikle birlikte birçok acı olaylar ülkemizde yaşanmaktadır. ALEVİLİK Ortaçağ içinde şekillenmiş, tarihsel süreçte İslam öncesi yapısı ile de önemli aydınlanma hareketlerinin Anadolu'daki öncüsü konumunda olan Aleviler, aynı zamanda, toplumsal, hukuksal düşünsel yapısı ile de çağdaş bir yaşamı esas alan aydınlanmacı bir başkaldırı öğretisi olarak Anadolu ve yakın coğrafyalarda, yaşayan farklı uluslardan ve milliyetlerden oluşan halkların süreç içerisinde yaşam felsefesi haline dönüşmüştür. Bir anlamda Anadolu halklarının gelenekselleştirdikleri yaşamlarının felsefesidir, Alevilik. Çok tanrılı dinlerin egemen olduğu çağlarda, tanrısal güç, bir felsefe, yaşam biçimi olarak algılanmaktaydı. Günümüze yansımış olan efsaneler, totemler, tabular bu sürece ilişkin örneklerle doludur. Alevilik bu anlamda ele alınırken çok tanrılı dinlerden etkilendiği gözlenmektedir. Alevilik, "İslamdan çok öncelere dayanır. Yada İslamlık Alevilikten çok daha yakındır. İslamiyet ortaya çıktığında, Alevilik adı olmasa da bile başka başka adlarla hep vardı." denirken Aleviliğe esas olan yaşam tarzının çok eskiye dayandığını ilkel toplumun eşitlikçi yaşamı ve yönetiminin çeşitli süreçlere taşınması olarak düşünmek gerekir. "Alevilik, var olmak için İslama hiç gerek duymadı. Onun İslam dairesinde görünmek istemesi üzülerek söylemeliyiz ki korkudan ileri geliyordu." Alevilik İslam dini ile olan ilişkisi ve hukuki korunma amacı gütmektedir. Aslında İslama tepki olarak süreçteki yerini alırken bunu açıkça ifade edememiştir. Geçmişteki isimlendirmesi ne olursa olsun Alevilik eşitlikçi özgür ve birleşik toplumun yaratılma özlemlerini sürekli olarak oluşum çekirdeğinde barındırmıştır. Farklı uluslardan ve halklardan insanların tercihinin nedeni özündeki özlemdir. İslam, Hıristiyan veya Şamanist görüntülü olması farklı inanç guruplarını içinde barındırmasından kaynaklıdır. Bu nedenledir ki toplumsal yapıdaki farklılıklar, farklı tanımlanacak kadar farklılaşmıştır. Günümüz Alevilerine en yakın olarak; İslam'ı kendi yaşam biçimlerinden çok uzakta bulan topluluklar "Ehl-i Ridde"ve "Rafiziler" olarak isimlendirilen, İslam karşıtı olarak o dönemin Alevileri olarak kabul edilmektedir. İslam bilginlerinden Prof Bekir Topaloğlu, "çünkü Alevilik ne bir din, ne bir mezhep, ne de tarikattır. Çeşitli milletlere ait bazı inanç, telakki ve geleneklerin toplamından oluşmuş bir karışımdır. Aleviliğin İslamın egemen olduğu dönemde Rafiziler olarak anılması konusunda kimsenin kuşkusu kalmamıştır. Rafizi sözcüğü,reddetmek, itiraz etmek anlamında olup, İslamın devlet olma anlayışının dayattığı, Müslümanlaştırma politikalarına karşı itiraz, deyim yerinde ise karşı duruştur. Genel olarak İslam dinin toplumsal dokuya karşı yönelimleri reddetmek olan Rafizilik; Muhamedin zamanında da seslerini yükseltmişler ancak yükselen değer olarak İslam karşısında o dönemde aktif bir politika ortaya koyamamışlardır. İslamın ilk devlet başkanı olan Muhammedden sonra kazanımların paylaşılması, iktidar savaşını da hızlandırmıştır. Bu durumdan yararlanan İslam karşıtı (Rafiziler ve diğer topluluklar) güçlerini taraf olarak ortaya koyabilmişlerdir. Ali yandaşlığı da İslam dini ile ilk ilişkilerin anlam kazanmasına neden olmuştur. Rafiziler hakkında farklı düşünceler ortaya konmaktadır. Ancak ortak kabul gören düşünce ise "İslamı kökten veya kısmen reddenler"dir Alevilik geçmiş süreçte Rafizilikle örtüşmektedir. Başka bir deyişle Aleviliğin ta kendisidir demek daha doğru olacaktır. Alevi -Bektaşilerin Türk Milliyetçiliği Türkçülüğün esasları projesi ile Osmanlının zengin dil ve kültür yapısına karşı bir hücum başlatılmıştır. Bu durum egemen olmayan ulus ve milliyetler üzerinde korkunç tahribatların başlangıcı olmuştur. İttihat ve Terakki Cemiyeti içinde yer alan ve Osmanlıya karşı duyulan tepkinin nedeni olarak kent Alevileri yani Bektaşileri istemeyerekte olsa Türkçülüğün savunucusu haline getirmiştir. Burada Osmanlıya karşı geliştirilen en büyük muhalefet gurubunun, projeleri ile Bektaşileri etkilediğini ve umut kapısı olarak algılandıklarını anlıyoruz. Bektaşilerin kentte Sünni devlet aygıtları ile olan ticari, eğitim, askeri vb. ilişkileri Türkçülüğe daha hoşgörü ile yaklaşmalarına neden olmuştur.(Genç Türkler ile İttihat Terakki ileri gelenleri arasında devrim eylemi içerisinde yer alan hayli Bektaşi vardır&İstanbulda ve öteki kültür merkezlerinde yüksek makamlarda görevli kültürlü Bektaşiler vardır.Ben şahsen birkaç vezir ,bir elçi ve bir çok hakim , şair v.b tanıyorum.En az iki Bektaşi şeyhülislam vardır&) Ancak bu durum kırda yaşan topoğrafik olarak bozuk coğrafyalarda yaşayan Aleviler için söz konusu olmamıştır. Bektaşilerin Osmanlı ile her zaman iyi ilişkiler olmuştur. Milli ve tarihi bir Türk müessesi olan Bektaşi tekkesinin ,Türk medeniyeti tarihine yedi asır süresince yaptığı büyük hizmetleri&neticesinde kentlerde tekkelerini kurmuş ticari ilişkilerde önemli yollar kadetmişlerdir. Devletlerle hiçbir hukuki bağı olmayan, geliştirdikleri iç hukuk ile sorunlarını çözen kendi dar pazarını oluşturan ve özgün yapısını koruyan Aleviler için milliyetçilik yabancı bir kavramdır. Özgün Alevi öğretisi Gök kubbe altında yaşayan tüm insanlar kardeştir. temel kuralı bir felsefe şeklinde belleklerde çok sağlam bir şekilde yer almıştır. Kent Alevileri olan Bektaşilerin (İttihatçılarla birlikte Osmanlıya karşı mücadelelerinde kırsal kesimde yaşayan Aleviler arasında önemli görüş ayrılıkları hasıl olmuştur. Osmanlının dağılma süreci ile birlikte Kürtler yaşam coğrafyalarında hareket halinde iken Dersimdeki hareketlenme İttihatçıların dikkatini çekmiştir. Dersim tarihini yazan Baytar Nuri bu konuya dikkat çekmiştir. Ruslara karşı birlik talebi aslında oradaki ulusal talepleri karartmaya yönelik olarak Hacı Bektaş Veli Türbesinden sorumlu Çelebi Efendinin girişimleri sonuç vermemiştir. Bu noktada Türk milliyetçiliğine karşı Bektaşilerle ayrışma söz konusudur. Ermeni Katliamından sonra Alevi Kürtlerin İttihatçılara karşı hassasiyeti çok daha fazla artmıştır. Osmanlının tamamen yıkılacağından kimsenin kuşkusu kalmadığı süreçte İttihatçıların farklı bir versiyonu yada devamı şeklinde tarihte yerini alan Mustafa Kemal ve arkadaşları Kürt Alevileri etkisizleştirme konusunda Çelebilerden yardım istediği, özellikle Koçgiri Bölgesine ilişkin olarak Sivasta görüşmeler yaptığı tarihçiler tarafından belirtilmektedir.(Dersim Tarihi-Baytar Nuri) Divriği-Kangal bölgesinde yaşayan Kürt Alevi aşiretlerini Koçgirideki harekete katılmamaları konusunda Osmanlı zabıtlarının baskı uyguladıkları , köyler arasında seyahatin engelledikleri tarihçiler tarafından yine kaydedilmiştir.(Koçgiri Halk hareketinin ilk süreçlerinde , Yellice-Tekke toplantısının ifşasından sonra Miralay rütbesinde bir subay askeri birliklerini Çetinkaya bölgesinde konuşlandırarak Yukarı Karakuzu (Avşarcık) köyüne gelir ,Köyün ileri gelenlerinden Hasan Efendinin evinde misafir olur.Hassasiyetlerini ortaya koyduktan sonra kendisinin de Bektaşi olduğunu ,Koçgiri hareketine diğer aşiretlerin katılmaması yönünde girişimde bulunulmasını istemiştir.Hasan Efendi Miralaya söz veremiyeceğini akraba aşiret olduklarını bildirmiş(Bu bölgede Gıni aşireti Şadiyen aşireti ve Cenbagan aşiretleriyle Kelhurların kanbağına varan ilişkileri mevcuttur.) ,özellikle Yüzbaşının Baytar Nuri hakkındaki sözlerini kabul etmediklerini belirtmiştir.). Kemalist Devrimi önemseyen ve Osmanlının zulmünden kurtulacaklarını uman Bektaşiler, kent ilişkileri içindeki ruhi şekillenmenin verdiği sonuç nedeniyle Alevilere de Bektaşi dedeleri vasıtasıyla mevcut devrimin propagandasını yapmış ve başarılı olmuşlardır. Cumhuriyetin kuruluşu ile birlikte Osmanlının Sünni devlet uygulamaları yeni adla anılsa da, yeni kurumlarıyla birlikte devam etmiştir. Yağmurdan kaçarken doluya tutulan Alevi-Bektaşiler geçmişte edindikleri korunma amaçlı takiyelere yenilerini de ekleyerek yakın sürece kadar varlıklarını sürdürmüşlerdir. Bu takiyeler öyle bir hal almıştır ki inanmadıkları güvenmedikleri insanlara ve siyasetlere inanır hale gelmişlerdir. Bektaşi babalarından Bedri Noyan bu işi daha da ileri götürerek Hacı Bektaşı Velinin Türk milleti cihana hakim olmak için yaratılmıştır.dediğini belirtir. Bu durum elbette Bektaşiler anlamında , olumsuz ruhi şekillenmenin sonucudur. Aşk potasında kaynak dinimiz, Yetmiş iki millete yok kinimiz  Diyen şair Alevilerin temel yaşam bakışlarını Bedri Noyan karşıtı olarak yeni söze hacet olmayacak şekilde ifade etmiştir. Türk Milliyetçiliğinin ulaştığı düzey olan şovenizm/faşizm boyutu , özellikle 1968 gençlik hareketinin işçi sınıfını iktidara taşıma mücadelesine karşı devletin karşı gücü harekete geçirmesine de neden olmuştur. Devletin , özellikle Kontrgerilla ve Özel Harp Dairesi vasıtası ile faşist terör estirmesi 23 ocak 1978 yılında parlementoda Erzincan Senatörü Niyazi Ünsal tarafından ifade edilmiştir. Kemalizmin yarattığı milliyetçilik ,Halkları devletin bekasıiçin sürekli olarak tedirgin etmiştir. Devletin asli sahipleri(Bunlar Milliyetçiler) ve devlete yönelen ve bir tehditmiş gibi görünen unsurları(Kürtler,azınlık gurupları,Aleviler ,Keldaniler ,Yezidiler v.b)ya katletmişler ,yada yaşamlarını hayatın her alanında zora sokmuşlardır. Yaşam felsefeleri ile; Daha Allah ile cihan yok iken Biz onu var edip ilan eyledik Hakka hiçbir layık mekan yok iken Hanemize aldık mihman eyledik Yaradanında yaratanında kendisi olduğuna inanan bir yaşam felsefesi ... Kim ne bilir bizi nice soydanız Ne zerrece oddan ne hod sudanız Diyerek farklılıkları önemsemeyen ,zenginlik kabul eden ,bir yaşam felsefesine en çok saldırı ,tamda bu felsefenin karşıtı milliyetçilikten gelmiştir.Tarih bunun örnekleri ile doludur.Katliamlardan Alevileri Türklükleri de kurtaramamıştır.(Sivas ,Çorum ,Gazi,V.b) Bu nedenledir ki farklı Uluslardan ve Milliyetlerden İnsanların yaşam tercihi olan Alevilik hiçbir milliyetçi ögeyi bünyesinde taşıyamaz.Başka bir deyişle geçmişini red edemez.Temel felsefesi özgür , birleşik , demokratik bir toplum yaratma projesi ile örtüşen Alevilik , dar bir bakış olan Halklar için kabul edilemez , burjuvazinin ve egemen Ulusların ,ezilen uluslara karşı silahları olan milliyetçiliği kabul edemez.Aksi halde özgün konumunu kaybetmiş olur.
Yararlanılan Kaynaklar:
Ocak, Ahmet Yaşar (2000), Alevi ve Bektaşi İnançlarının İslam Öncesi Temelleri, İstanbul. Ocak,Ahmet Yaşar (2002), Türk Sufiliğine Bakışlar, İstanbul.
Ocak, Ahmet Yaşar (2001), Türkler, Türkiye ve İslam, İstanbul.
Birdoğan, Nejat (1995), Anadolunun Gizli Kültürü Alevilik, İstanbul.
Bender, Cemşit (1993), Kürt Uygarlığında Alevilik,İstanbul.
Datary, Farhad (2001), Muhalif İslamın 1400 Yılı: İsmaililer, Ankara. Ü
Belge Murat(G.Y.Y) ,(2002) Milliyetçilik ,İstanbul
Gökalp, Ziya (2003), Türkçülüğün Esasları, İstanbul.
Taneri, Aydın (1983), Türkistanlı Bir Türk Boyu Kürtler, Ankara