Mâden İşçisi Kim bilir ne de zordur Yerin metrelerce altında gün Yüzü görmeden umuda kazma sallayan Bir kömür mâdeni işçisi olmak. Kim bilir ne kadar da zordur Bir grizu patlamasında Evine ekmek götürmek pahasına Canından olmuş bir mâden işçisinin Gözü yaşlı yakını olmak. Ölmek kolay da yaşamak zor zanaat

 Papatya ve Kelebek

Günlerden bir gün, evrenin bir noktasında, küçük bir tırtıl gözlerini
hayata açmış. Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış.
Ne bulursa yemiş. Bir süre sonra, yeterince büyüdüğünde,
kendine güvenli bir yer bulup, bir koza örmeye başlamış.
Bu kozanın içinde geçirdiği uzunca bir sürenin sonunda da,
rengarenk kanatlı bir kelebek olup çıkmış.

Minik kelebek, uçabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla uçmaya
başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış.
Derken bir vadiye gelmiş. Rengarenk çiçeklerin bulunduğu bir vadiye.
Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin öbür ucunda bir papatya
görmüş. Bir anda afallamış. Ne düşüneceğini, ne yapacağını
bilememiş. içinden ´Ne muhteşem bir çiçek´ diye geçirmiş.
Ve vakit kaybetmeden yüzlerce renkli, hoş kokulu çiçeğin
üzerinden geçip doğruca onun yanında almış soluğu.

´Merhaba´ demiş papatyaya, ´sizi uzaktan gördüm ve yanınıza
gelmek istedim.´. Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna ve
´Merhaba´ demiş, ´ben de yalnızlıktan sıkılmıştım zaten.´
Ve konuşmaya başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini,
nerede dünyaya geldiğini, geçtiği ormanı, tepeleri anlatmış.

Papatya da ona kendinden bahsetmiş. Birbirlerinden gerçekten
hoşlanmışlar. Kelebek bütün zamanını papatyayla geçirmiş.
Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını
seyretmişler. Gündüz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı
güneşin yakıcı ışınlarından korumuş. Minik kelebek papatyayı çok
sevmiş. O kadar çok sevmiş ki, bir türlü onun yanından ayrılamamış.
Papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş. Ama cesaret
edip de bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü. Onu kırmaktan,
incitmekten, bu yüzden kaybetmekten korkmuş. Papatya da
kelebeği çok sevmiş ama o da bir türlü söyleyememiş sevgisini. )
Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yüzden kelebeği
kaybedeceğinden korkmuş. Böylece iki sevgili yan yana
ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler.

Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip de, kelebek
artık zamanı kalmadığını, gücünün tükendiğini anlayınca, papatyaya
dönmüş veÿ; ´Üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek´ demiş.
Papatya buna bir anlam verememiş. ´Neden´ demiş. ´Yoksa
benim yanımda mutsuz musun?´. ´Hayır´ demiş kelebek. ´Bilakis,
sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin ömrü
sadece üç gündür. Ve ben de ömrümü tamamladım. Artık
kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim.´

Papatya bu duruma çok üzülmüş ama yapacak bir şey yokmuş zaten.
Kelebek artık hiç gücünün kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını
fark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya ´Sevi seviyorum´
diyebilmiş ancak. Papatya donakalmış. Sadece ´Bende...´
diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına boğulmuş.

İçinden ´Keşke onun da beni sevdiğini bilseydim.
Keşke onu sevdiğimi söyleyebilseydim.´ diye geçirmiş.
Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin
acısına dayanamamış. Bir süre sonra yaprakları önce solmuş,
sonra da dökülmeye başlamış.
Her düşen yaprakta papatya, ´seviyormuş´ diye geçirmiş içinden.

İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar,
sevgililerine soramadıklarını hep papatyalara sormuş:
´Seviyor mu, sevmiyor mu?´...

Gel geç burdan gülüm, endamını göreyim,

O sırma saçlarını ellerimle ince ince öreyim,

Pamuk yanaklarına bi buse kondurayım,

Gel güzel yanımda otur hele biraz.

Şafak vakti oldu hala uykum yok duyasın,

Gözlerimin önünde hayalin bir an olsun gitmiyor bilesin,

Kiraz dudaklım al yanaklım duy beni biraz,

Seni görmek umuduyla beklerim gelirsin diye her yaz.

Selin sensiz çoktan heber olmuş,

Yağmur misali gözler hep yaş dolmuş,

Sensizlikten yanlızlıklarla sırdaş olmuş,

Gel güzel yanıma otur hele biraz.

YÜRÜ BİRE HIZIR PAŞA Yürü bire Hızır Paşa Senin de çarkın kırılır Güvendiğin padişahın O da bir gün devrilir Nemrut gibi Anka n'oldu Bir sinek havale oldu Davamız mahşere kaldı Yarın bu senden sorulur Şah'ı sevmek suç mu bana Kem bildirdin beni Han'a Can için yalvarmam sana Şehinşah bana darılır Hafid-i Pelgamber'im has Gel Yezid Hüseyn'imi kes Mansur'um beni dara as Ben ölünce il durulur Ben Musa'yım sen Firavun İkrarsız Şeytan-ı lain Üçüncü ölmem bu hain Pir Sultan ölür, dirilir Pir Sultan Abdal