Zamanın birinde zengin ve nüfuslu biri varmış. Bunun da bir sevdiği. Admın ne zaman bir zorluğu olsa koşarmış sevdiği. Gel zaman git zaman araya öyle şeyler girmiş ki araya ayrı düşmek zorunda kalmışlar. Fakat sevgileri birbirine karşı asla bitmemiş. Bu zengin adam sevdiğini görmeyi çok istermiş. Sığınacak bir liman, dertleşeceği birini ararmış. Bunun için onun bulunduğu yere gitmiş. Fakat gittiğinde kapıyı kapalı bulmuş, bahçede bir canlı bile yokmuş. Kapı ona açılmamış... Zengin adam bunun ne demek olduğunu anlamış. Rengi kül gibi olmuş. Mahzun üzgün geri dönmüş. Ve görme arzusuyla yana kavrula 3 kere gitmiş ama hiçbir gidişinde kapı açılmamış. Sevdiği de bu dönüşleri solgun bir yüzle bekler, indirilmiş hücre pencerelerinin demirlerine başını dayar, mahzun, mükedder evi önünden uzaklaşmasını dinlerdi. Bir gündü, cesareti ve nazı geçer biri: "Mademki Onu görmeyi istemiyorsun, neden gelişinden rengin sararır, Mahzun olursun? Madem Onu seversin, neden görmeyi istemezsin?" derin bir düşünceden sonra, konuşmaya karar verdi: "- Benim ona meylim ve onun bana ihtiyacı o derece fazladır ki, bir defa bir birimizi gördükten sonra, o benden ayrılmak istemeyecek, ben onu bırakmayacağım. Halbuki o Hayatını yürütmekle yükümlü. Biz de buranın düzenini korumaya mecburuz. Bizim birbirimizi görmemizin bir sakıncası daha var: O gelince ihvanımla benim arama, ister istemez, dünya girecek. Şimdi anladın mı? Gönlüm onu görmek diler, durumlarımız ona kapılarını kapar, beni mahzun eden, benzimi sarartan işte budur!" . Bu tavrı o zengin adamı ne darıltmış, ne gücendirmiştir. Bir zaman sonra vefat ettiğinde zengin adam: “sağlığında göremedim kendisini bari şimdi gidip yüzünü son kez göreyim”der. Gittiğinde cenaze oradadır. Ve.......

Bu hikayeleştirdiğim olay tamamiyle gerçektir. Şimdi sonucu bilmek ister misiniz? Öyleyse bende sizlerin yorumunu beklerim. Sonra burada sonucu görebilirsiniz. Teşekkürler...

O hep sıcak rüzgârlarla girerdi insanların hayatına
Öyle saati falan da yoktu...
Kapıyı aniden çalar ve girerdi içeri
Ama aslında hep çağırılmayı bekleyen.
İstediği zaman da giderdi
Hayatın rengiydi o sanki..
Küçük bir çocuğun gözlerindeki gülümsemeydi
Hayatla dalga geçmekti
Size sarılan bir eldi.
Yağmur sonrasının rengârenk gökkuşağıydı.
Hayatı olduğu gibi kabul edip, bize sunulanı en iyi şekilde yaşamaktı.
O her yerdeydi..
Şimdi de belki çok yakınımızda bir yerlerdedir...
Sadece "mutluluk" diye seslenin o sizi bulur!!