|
Yazar semih
|
|
Cuma, 13 Temmuz 2007 |
Küçüktüm bende...Ufacıktım...Ellerim babamın avucuna sığardı...
Temizdi. Yumuşacıktı. Babamın elinden başka bir el tanımamıştım...Cocuktum işte....
Yapılan herşeye gülerdim. İstediğim olmadığında, çığlık çığlık ağlardım. Babam gözyaşlarıma dayanamaz, isteğimi yerine getirirdi...Yine ellerimi, ellerinin içine alırdı. Yürümeye başlardık. Ellerim terden sırılsıklam olurdu ama bırakamazdım babamın elini...Buna cesaret edemezdim. Kaybolabilirdim...
Babamı çok kıskanırdım. İçtiği sigaradan, izlediği televizyondan, tuttuğu tebihten, herşeyden... Onları bıraksa da benle ilgilense derdim... Yatma vakti geldiğinde, odamın kapısını aralar, beni kontrol etmeden kendisi yatağa girmezdi. Işığımı söndürür, üstümü açmamamı tembihlerdi...
Hep böyle büyüdüm ben...İlgiyle, sevgiyle...Umut dolu gözlere bakarak büyüdüm...Tuttuğum elleri, her ne kadar terden sırılsıklam kalsada bırakmamayı öğrendim...
Büyüdüm, mutluluğum azaldı...Büyüdüm, acıyı öğrendim...Büyüdüm, kararlarım değişti...Büyüdüm, büyüdüğümle övündüm...
Çoğu zaman yalnız bırakıldım..Bunu bende istiyordum aslında. Büyümüştüm ve herşeyi kendim halledebilirdim. Belirli bir güce sahiptim. Canım yandığında çocukluğumdaki gibi artık ağlamıyor, canımı yakanın, canının yanması gerektiğini düşünüyordum...Karşılık vermeyi öğrendim ben...Ama çelişkilerdeydi bu küçük kız. Doğru olan bu muydu? Yoksa yanlışlarımı seçmiştim...
Küçükken hep babamla dışarı çıkardım. O olmazsa kendimi savunmasız hisseder, herşeyden korkar, cesaret edemezdim dışarı çıkmaya...
Büyüdüm. dışarı çıkarken babamı yanımda istememeye başladım. Oysa ki, ilk o göstermişti bana dışarıyı, gezmeyi..
Artık çıksam bile elini tutmuyorum. Oysa küçükken ellerini sıkı sıkı tutardım..Yatağıma yattığımda yine gelir babam en umutlu haliyle. Tembihlerini yıllardır eksik etmedi. Hep gezerken elimden tutmak istedi. Kucağına aldı, sevdi, hemde kocaman olduğumda bile...
Aradan yıllar geçti... Dedim ya, büyüdüm ben! ve değiştim... Babam hep aynıydı. Küçüklüğümde yaptığı şeyleri, bu yaşımda da yapıyordu bana...Ben değiştim ama....
Ve şimdi diyorum ki; "Keşke büyümeseydim! Yine korksaydım yalnız dışarı çıkmaktan...... Ve keşke yine, ellerim minicik olsaydı da, babam avuçları arasına alsaydı...
|
SEMİH HEP BÖYLE OL
Yazar pasa kocakaya açık 2007-07-17 20:48:38
böyle güzel paylaşımların için ellerine ve yüreğine sağlık |
Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz. Powered by AkoComment 2.0.3! |
|
Son Güncelleme ( Çarşamba, 01 Ağustos 2007 )
|
