Hatırlarmısın, neydi vefa?

 Ya neydi onun zülfünün kıvrımına tutunup kalan firkat?

Neydi kağıdı sırılsıklam eden hicran?
Vefa bir sevda, vefa bir dost tesellisi...

 Vefa, hicran içindeki gönle merhem,çöldeki son yeşile ab-ı hayat...
Vefa, ızdırap yangınına düşen rahmet...

Mecnun misali leyla'dan geçip Mevla'ya hicret...
Hatırlarmısın, neydi vefa?

 Ezelde verilen söze, Haşr'e kadar sadakatmiydi?

Karasevdalı birinin, kar ve boranın kucağında yüreğiyle ısıttığı bir kardelenmi?

Kupkuru çölleri cennete çeviren Gül'e sevdalı olmak mı?
Dikenlerin batmasına aldırmadan, güle vuslat arzusuyla kanayan bülbül bilir vefayı.
Nuruna hasret olduğu mubarek Yüze bir zarar gelmesin diye bütün hünerini ortaya koyan mağaradaki örümcek bilir vefayı.

Vuslat kokulu uykusuz gecelerde Yar arzusunun adıdır vefa.

Sevda bülbülünün kanı damlayınca karanlık bir geceye, vefa nağme kesilip çınlar seherler boyunca.
Yüreği oldukça büyük yaralarla baş etmeye çalışan kadim bir dostun bilinmeyen adresine gönderilmiş mektupların adıdır vefa...

Belki de bir daha açılmayacak olan dost kapısını terk etmeyişin sırrına ermektir vefa...
Vefasız gülüşler serpildi kanayan yaralara...

Vefanın bahtına vuslat yerine gurbetler düştü.Beklentisiz sevmeler maziye karıştı, yapılanlar karşılık bekliyor artık.

 Yıldızların sızısı her gece biraz daha artıyor Samanyolunda.Şimdi geceler vefasızlıkla bölünmede... Ayın on dördünde sema, şimdilerin vefasız dostlarına nazar edip ağlamakta.
Hatırladın mı, neydi vefa?

 Vefa, bahta düşen cefada olsa, safa libası giymektir.
"Vefa bizim yamaçlarımızın gülüdür.''

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

Powered by AkoComment 2.0.3!