İster kara haber saysın, isterse müjde

Ecelle vuslatımın zamanı geldi.

Ay, güneş, yıldızlar artık manasız

Hayatla hesabımın son anı geldi.

Yeryüzünde O’ydu hayat bağlarım

Yok

Böyle devrildi umut dağlarım

Ciğerlerimden koptu şah damarlarım

Ümitsiz bir sevginin son anı geldi.

Hep onu taşıdım gittiğim yerlere

Yer gök kainat O’ydu,

O’ydu her zerre…

Onunla doğuyordum her gün binlerce kere

Hayat bağlarımı kopardı gitti…

Ben habersiz,

Kimse bilmiyor ki ne oldu?

Meçhullere karıştı sanki yel oldu.

Haykırdım, çağırım bunca yıl oldu,

Bir haber bırakmadan sır oldu gitti…

Toprak suskun

Rüzgarlar vermiyor cevap,

Bedenim, yüreğim bir en kaz bir harap.

Bir müjde için oldum nice kullara türap

Çaresizlik içinde terk edip gitti…

Ne geldi, ne sesime verdi tek cevap

‘Ah’ içinde geçti hayatım her günüm azap,

Bu günahkar kulunu bağışla Yarab,

Sana dönmenin zamanı geldi.

Yine de kırılamaz yüreğim onun tavrına

Bir yol çizdi herhalde kendince hayatına.

Her hafta bir tek gül bıraksın

Kabrimin ortasına

Toprağıma bir el sürse o bile bana yetti…

Allah’ım ne olur onu üzme,

Düşmesin dara

Davacıda değilim bahtımmış kara

İndirmesin o narin bedeni

Düşmesin intizara

Bana yaşattığı o sevgi yetti…

(Hakkı Bulut)

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.

Powered by AkoComment 2.0.3!